Przejdź do głównej zawartości

Cięcie i grawerowanie drewna, sklejki i MDF

Drewno to materiał najczęściej obrabiany na większości maszyn laserowych i ten, który budzi najwięcej pytań, bo dwa jego typowe problemy wyglądają jak usterki maszyny, choć nimi nie są.

Przy grawerowaniu drewna powierzchnia wokół graweru często wychodzi przebarwiona na brązowo lub żółto. Zmniejszenie mocy tego nie usuwa, a jedynie osłabia grawer, bo przebarwienie nie pochodzi od wiązki.

To nie jest przypalenie. To dym, który kondensuje z powrotem na powierzchni. Smuga dymu wydobywa się z cięcia, dryfuje i osadza żywicę i smołę na otaczającym drewnie. Jaśniejsze i bardziej porowate gatunki chłoną ją łatwiej, dlatego jest tak wyraźna na brzozie, lipie i topoli.

Są więc dwa rozwiązania: nie dopuścić do osiadania dymu albo nie dopuścić do jego kontaktu z drewnem.

Przed włożeniem do maszyny należy zakryć powierzchnię. Laser przepala zabezpieczenie, zabezpieczenie przechwytuje dym, a po zdjęciu ukazuje się czyste drewno z ostrymi liniami graweru. Bez żadnego czyszczenia.

Trzy możliwości, a różnice mają znaczenie:

Najlepsze do Na co uważać
Specjalna folia maskująca do lasera Produkcja, duże powierzchnie Droższa, ale ma niską przyczepność i jest przeznaczona do tego zadania
Papierowa taśma transferowa Duże powierzchnie, tania w przeliczeniu na m² Dostępna w szerokich rolkach, co oszczędza wiele łączenia pasów
Niebieska taśma malarska Sporadyczne małe zlecenia W razie potrzeby wystarczy, ale ma większą przyczepność; może zostawiać klej na porowatym lub delikatnym drewnie, a na dużej powierzchni widać łączenia
  • Odciąg. Dobry przepływ powietrza odprowadza smugę dymu, zanim zdąży osiąść. Słaby odciąg jest bezpośrednią przyczyną przebarwień. Patrz dymy laserowe i dlaczego odciąg jest obowiązkowy.
  • Air assist. Utrzymuje dym z dala od cięcia i ogranicza płomień i zwęglenie na krawędzi. Drewno potrzebuje więcej powietrza niż akryl: ile air assist potrzeba?
  • Szybciej i mocniej często działa lepiej niż wolno i łagodnie. Szybkie przejście wypala otaczające słoje płycej niż powolny przesuw, który nagrzewa szeroki obszar.

Lekkie szlifowanie usuwa przebarwienia z litego drewna, ale zaokrągla też ostre krawędzie graweru. Wilgotna ściereczka lub ściereczka z odrobiną denaturatu usuwa część osadu, ale należy uważać, bo woda podnosi włókna i może rozmazać przebarwienie. Następnym razem lepiej zamaskować; to znacznie mniej pracy.

Sklejka tnie się niejednolicie i nie jest to wina maszyny

Dział zatytułowany „Sklejka tnie się niejednolicie i nie jest to wina maszyny”

Dwie płyty, ten sam dostawca, to samo zamówienie, te same ustawienia, a jedna przecina się czysto, druga nie.

To cecha materiału, a nie usterka:

  • Pustki wewnętrzne. Tańsza sklejka ma szczeliny między warstwami. Wiązka trafia na pustkę, traci punkt ogniskowy i nie przecina warstwy pod nią.
  • Spoiny klejowe. Klej między warstwami spala się inaczej niż drewno i bywa znacznie trudniejszy do przecięcia. Płyty różnią się ilością kleju.
  • Wilgotność. Wilgotna sklejka tnie się znacznie gorzej niż sucha. Klasyczny przypadek to materiał przechowywany zimą w nieogrzewanym pomieszczeniu.
  • Różnice gatunku i gęstości między płytami i w obrębie jednej płyty.

Co faktycznie pomaga:

  • Kupować lepszą sklejkę. Sklejka brzozowa klasy laserowej lub meblowej jest droższa i ma znacznie mniej pustek. W produkcji zwykle zwraca się dzięki mniejszej ilości odpadu.
  • Przechowywać na płasko, w suchym miejscu i w pomieszczeniu, a przed cięciem pozwolić jej się zaaklimatyzować.
  • Utrzymywać płytę płasko. Wygięta płyta pośrodku wychodzi z ogniska, co daje klasyczny obraz „tnie przy brzegach, a pośrodku nie”.
  • Dwa przejścia zamiast jednego mocnego często pewniej przecinają niejednolity materiał i dają lepszą krawędź.
  • Testować każdą nową partię, zamiast zakładać, że ustawienia z zeszłego miesiąca nadal pasują.

Jeżeli płyta, która kiedyś się przecinała, teraz nie przecina się wcale, przed obwinianiem drewna należy przejść artykuł laser nie przecina już materiału na wylot.

MDF tnie się i graweruje czysto i przewidywalnie; jest znacznie bardziej jednorodny niż sklejka, bo nie ma słojów, warstw ani pustek.

Kosztem jest spoiwo. MDF wytwarza bardzo dużo dymu i lepki, żywiczny osad, który:

  • zapycha filtry szybciej niż jakikolwiek inny popularny materiał,
  • osiada na soczewce i lustrach, więc optykę trzeba czyścić częściej,
  • zostawia na krawędzi cięcia cięższe i ciemniejsze zwęglenie niż lite drewno.

MDF wymaga więc odciągu dobranego do zadania i częstszej kontroli optyki: czyszczenie soczewki.

W ogólnym zarysie:

  • Jasne, mało żywiczne gatunki (brzoza, lipa, klon, topola) dają najlepszy kontrast graweru, bo przypalenie wyraźnie odcina się od jasnego drewna. Najbardziej widać na nich też przebarwienia od dymu.
  • Ciemne gatunki (orzech, czereśnia) grawerują się czysto, ale z mniejszym kontrastem, bo ciemne przypalenie na ciemnym drewnie jest mniej widoczne.
  • Żywiczne drewno iglaste (sosna, jodła) graweruje się nierówno, bo pasy bogate w żywicę spalają się zupełnie inaczej niż drewno między nimi. Należy spodziewać się prążkowanego efektu.
  • Gęste drewno liściaste (dąb, buk) wymaga większej mocy do cięcia i mocniej się zwęgla na krawędzi.
  • Wyraźne słoje grawerują się nierówno niezależnie od ustawień, bo twarde i miękkie pasy reagują różnie.

Cienka sklejka, karton i lekkie ścinki najłatwiej się zapalają. Nie zostawiać pracującej maszyny bez nadzoru, usuwać drobne ścinki ze stołu i upewnić się, że air assist działa.

Ustawienia początkowe: cięcie, 100 W, grawerowanie, 100 W oraz biblioteka materiałów BRM dla LightBurn.

Ponieważ drewno bardzo się różni, każde z tych ustawień należy traktować jako punkt wyjścia i dopracować na ścinku: jak dobrać właściwe parametry dla materiału?

W przypadku grawerowania obrazów na drewnie drewno ma wąskie okno między brakiem śladu a ciemnym zwęgleniem, co wpływa na sposób przygotowania obrazu.